زندگى و رهبرى جواد الأئمّه كودكى بر كُرسى امامت امامت در باور شيعه و كسانى كه به آن عقيده دارند ، با منطق ديگران متفاوت است . اين واژه در نزد شيعيان به معنى جانشينى مطلقِ امام از شخص پيامبر و علوم و معارف و تواناييها و شايستگيها و مسئوليّتهاى اوست . به تعبير ديگر امام تصوير كاملى از نبوّت است با يك تفاوت و آن اينكه به امام وحى نمىشود . امّا به پيامبر وحى مىشود . بنابر اين پيامبرى نمىتوان يافت كه به دو وحى نشده باشد در حالى كه وحى از براى امام منتفى است . نبوّت در منطق اسلام ، در نوع خود شايستگى بى نظير و متمايز از ديگر صلاحيّتها و شايستگيهاى بشرى است . اين شايستگى ، موهبتى است الهى كه به وسيلهء خدا به هر فردى كه خود برمىگزيند و وى را واسطهء ميان خود و مردم قرار مىدهد تا وحى را از او دريافت كند و در ميان قومش منتشر سازد ، عطا مىشود . اين نظريه و بينش را كه در مورد پيامبران درست و صحيج مىباشد ،